“เช้าวันใหม่สดใสจังน้า >< “ผมเผลอพูดออกมาในขณะที่เอื้อมเปิดหน้าต่างของห้องนั่งเล่นและตามไปด้วยห้องต่างๆ ภายในบ้าน

ผมชื่อมิกซ์ครับ ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเรียบๆ อยุ่ในบ้านที่คุณพ่อ คุณแม่ซื้อให้ผม ที่ผมต้องซื้อบ้านเพราะผมไม่อยากนอนหอ และอีกอย่าง วิทยาลัย มันไกลเกินกว่าที่ผมจะนั่งรถไป นั่งรถกลับบ้าน ฐานะบ้านผมก็รวยพอตัว พ่อผมถึงได้มีเงินซื้อบ้านหรูให้อยู่แทน ผมเป็นเด็กมัธยมปลาย เกรด 12 ครับ ในมหาลัยผมมีเพื่อนอยุ 2 คน แต่ 2 คนนี้ละครับที่เด่น

 

เพร้งงงงงง !! ให้คุณเดาว่าเสียงอะไร ใช่แล้วครับ เสียงของแตก  แต่อย่าตกใจไปละครับเสียงผมชนแจกันที่วางประดับในห้องนั่งเล่นกลิ้งตกลงไปแตก =[]=  เอ่อข้อดีผมมีหลายอย่าง ทั้งเรียนก็เก่ง เอ่อเก่งหน่ะ ฮ่าๆๆ ทำงานบ้าน เกือบจะทุกอย่างที่ผมทำได้ แต่เรื่องเดียวที่ไม่ได้เรื่องเลย คือ ความซุ่มซ่ามของผมที่ชอบชนโน่นชนนี่หล่นแตกอยู่ตลอดเวลา ผมนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ

--ตึ่ง ตึ้ง—

เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้องนอนของผม ผมเลิกสนใจแจกันที่แตกทันที  เสียงนี้เป็นเสียงที่คุ้นเคย เสียงที่ผมรักมันมาก ผมรีบเปิดประตูเพื่อที่จะเข้าไปในห้อง และขึ้นไปนอนบนเตียงนอนของผม ผมขยับเมาส์เล็กน้อย โน้ตบุคพักหน้าจอนะคับ ผมเลยขยับเมาส์เพื่อที่จะเข้าหน้าจอปกติ

“เย้.......มาแล้ว มาแล้ว เค้ามาแล้ว” ผมกลิ้งไปมาเพราะว่าผมดีใจ มากที่สิ่งที่รอมานานได้การตอบรับมา โอะเว่อเล็กน้อยอะครับ

ใช่แล้วครับเสียงนั้นคือเสียง MSN ที่พึ่งเข้ามา ผมรีบเปิดอ่านทันที ^__^

“Gentle Man Say: อรุณสวัสดิ์ครับ ^U^ “ ข้อความแรกที่ได้อ่านมันคือข้อความที่ได้อ่านในทุกๆเช้า

--- ผมลืมแนะนำครับ คนที่ผมกำลังคุย MSN ด้วยนี่คือเพื่อนผมเองครับ แหมพูดได้เต็มปากว่าเพื่อน เค้าเป็นเพื่อนในโลกออนไลน์ที่ผมแอดเมลมามั่วๆๆ ย้ำครับ มั่ว ==” แต่ความมั่วของผมทำให้ผมเจอ....เพื่อนรัก เพื่อนที่ผมรัก ผมมีอะไรหรือทำอะไร จะไปทำอะไร ผมก็คอยที่จะพุดให้เค้าฟังตลอด เขาก็คอยให้คำปรึกษาและแนะนำผมตลอดเสมอมา เหมือนแชร์ความคิดกันหน่ะครับ ผมไม่เคยเปิดกล้องหรือ เจอหน้าเขาหรอกนะครับ ผมอายเกินที่จะเห็นหน้าเขา แต่ลึกๆในใจอยากเห็นเหมือนกันนะ 

                ผมไม่รอช้า รีบตอบไปทันที.. ก็แหม คนมันดีใจที่มีคนมาทักทายตอนเช้า

                “มิกซ์ say: ครับอรุณสวัสดิ์ครับ Gentle Man มาทักแต่เช้าเลยนะครับ “ อิอิ พูดไปงั้นละ ผมเนี่ยละตื่นแต่เช้าเพื่อมารอรับข้อความของเขา แต่ผมดันลงไปเปิดหน้าต่างห้องนั่งเล่นก่อนและก็ทำแจกันแตกซะนี่

Gentle Man say: ครับ ^^” ็

“Gentle Man  say : ทานข้าวหรือยังคับ”

“มิกซ์    Say         : มิกซ์ทานแล้วครับ Gentle Man ละคับ?”

“Gentle Man say : ^^ เรียบร้อยคับ อร่อยไหม ?”

“มิกซ์ Say: อร่อยมากคับ วันนี้ไม่ไปไหนหรอ ?”

“Gentle Man say :  ไม่อยากไปไหน อยากคุยกับมิกซ์มากกว่า ^^”

“มิกซ์ say: ฮ่าๆ Gentle Man แกล้งอำมิกซ์เล่นอีกแล้ว”

“Gentle Man say : ฮ่าๆ คับ ^^”

                    --อ๊อดดด  อ๊อดดด— เสียงอ๊อดดหน้าประตูดังขึ้น

                    อ๊อดดดดดดดอ๊อดดดดด อ๊อดด อ๊อดด อ๊อดดดดดดดดดดดดดดดด

                    โอ้ยเสียงดังหว่ะ ใครแมร่งเสือกมาขัดจังหว่ะ ตอนนี้เนี่ย ผมรีบวิ่งลงมาจากชั้นสอง เพื่อที่จะมาเปิดประตูบ้าน และดูหน้าไอคนที่มันมากวนประสาทผมแต่เช้า กดอ๊อดด ผมแทบพัง ผมเปิดประตูไป และผมรีบปิดทันที ด้วยความช้าของผม คนข้างนอกก็นำเท้ามาขัดประตูไว้

 

                    “อะไรว่ะ ทักทายกันยามเช้าอย่างนี้หรอไอมิกซ์” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลังประตูบ้านผม ผมเลยเปิดประตูออกไป

                    “เออ ทำไมหว่ะนี่มันบ้านกุ กุจะต้อนรับหรือไม่ก็แล้วแต่กู” ผมพูดโต้ออกไปโดยไม่ค่อยสบอารมณ์นัก  ก็มันน่าห งุดงิดนิครับ อุส่านั่งรอเอ็ม และ ก็มาโดนขัดจังหว่ะ ผมละเกียจมันจริงๆ

----แนะนำครับ คนที่นำเท้ามาขัดประตูชื่อ กราฟ ไอหมอนี่มันหน้าตาดี หล่อเลยแหล่ะ บ้านมันก็รวยพอๆกับผม หน้าตามันเรียวขาว สีผมของมันออกบลอนแดงประกายทอง มันเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆใน วิทยาลัยเลยทีเดียว มันก็เกรด 12 ครับ ห้องเดียวกับผม โต๊ะที่มันนั่งก็นั่งข้างหน้าผมอีก แต่มันหล่อ ผมให้อภัย

                    เอะ ขัดจังหว่ะ  O___O ผมลืมไปสนิทเลยครับว่าคุยกับคุณ Gentle Man  อยู่ เวรแล้วไง ผมรีบบึ่งจากหน้าประตูเพื่อขึ้นมาบนห้องนอนและเปิดคอมดู

                    “O{}O เวรแล้ววววววว” ผมตกใจมาก ตกใจอะไรหน่ะหรอครับ ก็ Gentle Man  เค้าออฟไปแล้ว ผมจะทำไงดี เห้อ ก็เขาส่งมาหลายข้อความแล้วผมมไม่ตอบกลับเป็นใครๆก็ไม่รอหรอกครับ แต่ไม่เป็นไรหรอกเด่วพุ่งนี้ค่อยบอกเขาก็ได้เหตุผลของผม ที่ผมไม่ตอบ Gentle Man  ไม่ออนแล้ว ผมจะเปิดทำไม ผมจึงปิดโน้ตบุคและเอาใส่กระเป๋า

                    “เป็นอะไร อยุ่ๆก็วิ่งเข้ามา “  เพื่อนผมอีกคนหนึ่งพูดขึ้น ไอคนนี้มันชื่อชาร์ฟครับ ไอชาร์ฟ มันเป็นคนเงียบๆๆ สุขุม ออกแนวเย็นชาเลยก็ว่าได้   แต่ความเย็นชาของมันทำให้เป็นที่สนใจในวิทลัย มันกันเกือบครึ่ง ส่วนอีกครึ่งของครึ่งก็คือผมเอง ไอผีดูดเลือดตายซากนี่มันดูดี หล่อเลยก็ว่าได้ หน้ามันขาวออกแนวกเกาหลี ตามันเรียวคิ้วเข้ม ผมมันจะออกตั้ง ขึ้น สุงกว่าผม หล่ออะ อิอิ และที่สำคัญพวกมันสองคนเป็นเพื่อนผมตั้งแต่สมัยเด็กจนถึงตอนนี้

                    “เปล่า ไม่มีอะไร “ ผมพูดปัดๆไปกลัวว่ามันจะว่าผมบ้า ที่ผมคอยแต่จะตอบเอ็มไปวันๆ

                    “ก็ดีและ นึกว่าจะมีเรื่องสนุกๆ และไม่บอกพวกกู” ชาร์ฟมันพูดแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าผม เหอะๆ ใกล้เกินไปแล้วว๊อยยย กรูหวั่นไหวนะเฟ้ย

                    “ไอบ้า ไม่มีก็ไม่มีสิว่ะ -///-” เขินอะดิ แมร่งหล่อ เด่วผมห้ามใจไม่ไหว ผมก็เลยต้องหันหน้าหนีมัน แล้วยังกลิ่นน้ำหอมของมันทำผมเปนบ้า หอมมาก ฝืดดดดดดดด สูดหน่อยๆ

                    “ฮ่า ไม่มีก็ไม่มี  ไปได้แล้ว วิทยาลัยหน่ะ เข้า 09.00 นะไม่ใช่เที่ยง มัวแต่เล่นเอ็ม เล่นเฟรชจีบใครต่อใครไปได้” ชาร์ฟพูด แล้วเดินออกไป

                    “ไอบ้า ไอผีดูดเลือดตายซาก - -#” ทำไมมันรู้ละว่าผมเล่นเอ็ม มันคงมีสัมภัสที่ ห้า หก เจ็ด แปดมั้ง ==”

                    ---ผ่านไป  15 นาที----

                    = = “ กึ๊ก ผมเดินลงมาชั้นล่าง แล้วผมก็หยุดเดิน หยุดทำไมหน่ะหรอ ตกใจกับสิ่งที่เห็น อะไรหน่ะหรอ

                    ^)(^ “อ้าว มิกซ์เสร็จแล้วหรอ ทำไมขี้เลวแท้หว่ะ” ไอกราฟพูดพรางเอาอาหารในตุ้เย็นผมมากิน ปากก็เคี้ยวตุ่ยๆๆ และยังจะพูดอีก

                    “หมายความว่าอะไรหว่ะ เสร็จแล้ว”  ผมตอบคำถามมันโดยที่ไม่มองหน้ามัน ทำไมไม่มองหน่ะหรอ ทุเรศ ทุเรศมากครับ ภาพที่เห็น

                    “เหน อิ่ง อา อึก อ่า อวด อี้ “ กราฟพูดแต่มือยังเอาแซนวิสแฮมชีสเข้าปาก

                    ==” อะไรหว่ะ จะพูดก็กินให้หมดปากซะก่อนสิ มันทุเรศ กราฟครับ ผมพุดเพาะทนความทุเรศไม่ไหว

                    “อึง อวด อี้ อ๋อ “ กราฟพูดต่อ โดยที่มือยัดของใส่ปากเหมือนเดิม

                    “อะไรหว่ะ ผมไม่เข้าใจอะ “ ผมคิดว่าถ้ามันกินให้เส็ดแล้วพุดมันน่าจะรุ้เรื่องกว่านี้

                    “- - + น่ารำคาญ ...มันพูดว่าเห็นวิ่งมานึกว่าปวดขี้” ชาร์ฟแปรไทยเป็นไทยให้ผมฟัง เพราะมันทนกับความน่ารำคาญของพวกผมสองคน เอะ ไอกราฟคนเดียวเหอะผมอยู่เฉยๆ มันพุดไม่รุ้เรื่องเอง

                    “อ่อ กว่าผมจะเข้าใจ ป่าวคับไม่ได้ปวด” ผมตอบคำถามมันแล้วกินแซนวิสไส้กรอกชีส แซนวิสไส้กรอก หรือ แซนวิสแฮมชีสคืออาหารเช้าของพวกผมเอง แหะๆๆ

                    “ไปได้แล้ว สาย ผมไม่อยากยืนตากแดดโดนทำโทดหรอกนะคุณ ถ้าผมโดนทำโทด พวกคุณโดนแน่ “ ชาร์ฟพูดโดยแผ่รังสี เหมือน ซุปเปอร์ไซย่าเลยอะไรอย่างนั้น ^^

                    “คราบๆๆๆ “ ผมพุดแล้วหยิงเป้สะพายแล้วเดินออกมา

                    “รอผมด้วยดิมิกซ์ ชาร์ฟ “

 

-----วิทยาลัย ----------

                    “อ่าาา อากาศยามเช้านี่มัน สุดยอดจริงๆเล้ยยยย” กราฟพุดพรางบิดไปมาหน้าวิทลัย

                    “อากาศดีจังเลยแหะ  “  ผมก็บิดขี้เกียจไปมา และเดินตามมันไปติดๆ

                    “มิกซ์  เร็วๆดิ เด่วก็เข้าวิทลัยไม่ทัน” กราฟเรียกผมผมยังไม่ทันตั้งตัวมันก็คว้ามือแล้วลากเข้ามาในวิทลัยซะแล้ว

ผมซะบัดมือมันออก แล้วรีบเช็ดกับกางเกงตัวเอง ความจริงผมอยากจะจับไว้นานๆเลยก็ว่าได้ มือผู้ชายหรือผู้หญิงกันเนี่ย ทั้งนุ่ม เนียน และขาวมาก แต่ต้องวางฟอร์มไว้ เลยซะบัดออกอะ T+T

                    “เป็นอะไรคับ”

กราฟพุดมันคงตกใจที่ผมซะบัดมือมันออกละมั้ง มันทำหน้าเหวอ จนผมรุ้สึกผิด

                    “เปล่าหว่ะ กูกัวคนอื่นมองมึงไม่ดี “ ผมพูดแก้ตัวไป ความจริง ผมอายต่างหาก -///-

                    “เอ้ยอย่าคิดมากซิหว่ะ กูเพื่อนมึงใครๆก็รู้” ไอกราฟผลักผมเบาๆ เน้น เบาๆของมันทำผมเซไปด้านหลังทำให้ผมล้มไป อย่างแรงงง !!!

                    == “ ทำไมพื้นมันนุ่ม นี่กูนอนวัดพื้นนิ ทำไม นุ่มแบบนี้ ผมคิดขณะที่ผมหลับตาปี๋

                    “-o-      =o=        O__O  ผมค่อยๆลืมตาตกใจสิแม่จ้าววว อ๊ากกกกก!!! “

                    “ O___o !!” หน้าไอชาร์ฟ

                    “OxO “ ผม ผม จูบกับไอชาร์ฟ เป็นไปได้ไง ว่าแล้วผมล้มทำไมพื้นมันนิ่มนุ่ม นุ่มนิ่ม ผมนอนทับไอชาร์ฟงั้นหรอ

                    “ - - + “ นิ มิกซ์ หนักหนะเว้ย

                    “-//- เออขอโทดนะชาร์ฟ พอดีไอกราฟเล่นไม่รุ้เรื่อง แล้ว ขอโทดเรื่องที่นอนทับนาย และขอโทด ...เรื่องๆๆ ผมเริ่มพูดติดๆขัด